Fârâbî, toplumların erdem düzeyini değerlendirirken iki temel kategori belirler: erdemli ve cahil toplumlar. Erdemli toplum, bireylerin ortak mutluluğu ve iyiliği hedefledikleri, bilgi ve erdemle donanmış bir yapıdır. Bu yapı, bireylerin birbirine destek olduğu, erdemli liderler tarafından yönlendirilen bir ortam sunar. Öte yandan, cahil toplumlar ise bireylerin insani değerlerden yoksun olduğu, bozulmuş ve çürümüş bir yapı sergileyen topluluklardır. Bu iki kavram, Fârâbî'nin toplumsal felsefesinin temel taşlarını oluşturur.
Fârâbî'ye göre erdemli toplum, "El-Medinetü'l-Fâzıla" (Erdemli Şehir) adlı eserinde, mutluluğu gaye edinen, bu uğurda güzel fiiller icra eden, hayrı işleyen bir bilgi toplumu olarak tasvir edilir. Bu toplumda, insanlar birbirine yardım eder ve erdemli kişiler tarafından yönetilir.
Cahil toplum ise, Fârâbî tarafından "erdemli olmayan şehirler" olarak sınıflandırılır. Bu şehirler, cahiliye şehri, fasık şehir, değişebilen şehir ve sapkın şehir olmak üzere dört çeşittir. Erdemli olmayan şehirlerde insani değerler gelişmemiştir ve bu toplumlar niteliksiz, bozulmuş ve başkalaşmış olarak tanımlanır.
SON YAZILAR
