Felsefe tümevarıma neden karşı çıkar?

Felsefenin tümevarıma karşı çıkmasının temelinde, tümevarımın sonuçlarının güvenilirliği ile ilgili derin sorgulamalar yatmaktadır. Bu yaklaşım, gözlemlerden genel prensiplere ulaşmanın yanıltıcı olabileceğini öne sürer. Farklı düşünürler, tümevarımın doğasına dair çeşitli eleştiriler getirerek, bu yöntemin bilimsel bilgi üretiminde ne denli sorunlu olabileceğini vurgulamaktadır. Böylece, felsefi tartışmaların merkezine, mantıksal ve epistemolojik temellerin sorgulanması yerleşir.

Felsefe, tümevarıma karşı çıkar çünkü tümevarımın geçerliliği ve güvenilirliği sorgulanır.

Tümevarıma yönelik bazı eleştiriler:

• David Hume'un eleştirisi. Hume, tümevarımın temelindeki nedensellik ilkesini sorgulamıştır. Ona göre, iki olay arasında sürekli bir ilişki gözlemlemek, bu olaylar arasında zorunlu bir neden-sonuç ilişkisi olduğu anlamına gelmez.
• Karl Popper'ın yanlışlanabilirlik ilkesi. Popper, bilimsel teorilerin doğrulanabilirliğinden ziyade yanlışlanabilirliği üzerinde durmuştur. Tümevarımla elde edilen teoriler de bu ilkeye tabidir; ne kadar çok teste dayanırlarsa o kadar güvenilir kabul edilirler, ancak asla kesin olarak doğru oldukları kanıtlanamaz.
• Döngüsellik sorunu. Tümevarımın doğruluğunu göstermek döngüseldir; doğruluğunu ispatlamak için yine tümevarıma başvurulmaktadır.

Tümevarım, kesinlik sunmaması ve sürekli olarak yeni kanıtlarla güncellenebilen bir bilgi sistemine olanak tanıması nedeniyle de eleştirilir.